آدم و حوا

 

برادران عزیزم سلام!

چقدر این کار برایم روتین شده ؛ اینکه بنشینم و ببینم یک یا چند تن از همسالان و هم مسلکان و هم دانشگاهیانم را بگیرند و به بند کین ببندند و تنها کاری که از من بربیاید همین باشد که کنجی بنشینم و دردواره ای برایش بنویسم . چقدر از این کار بدم آمده که فقط بنویسم ... !

این روزها هوا بس ناجوانمردانه سرد است ... ببین چقدر بدبخت و مفلس شده ایم که باید بیایند و رفقایمان را از یک کافی شاپ ببرند؛ ببین چقدر بیچاره شده ایم که این خوک صفتان به خود اجازه ی چنین هتک حرمتی را می دهند ؛ اما بیش از همه ببین چقدر تواناییم ، چقدر قدرتمندیم ، چقدر از تفکرمان می ترسند که چنین دسته دسته به بندمان می افکنند... .

حمید قهوه چیان عزیز را بیشتر می شناسم ؛ از همان روزهایی که در ستاد از جان می گذاشت ، از همان روزهایی که دور هم جمع می شدیم و به دیدار حجت الاسلام موسوی خوئینی ها می رفتیم ، از همان روزهایی که در ستاد جلسه می گذاشتیم و در دانشکده ها مناظره ی دانشجویی .

برادران مبارزم ! زمانه کم بی مرام نیست ... دیروز عزیزانمان را در خیابان گرفتند ، امروز شما را در کافی شاپ و فردا ما را در دانشگاه ...

شما آزادید برادرانم ، شما از بند امیال نفسانی و از بند شیطان دون صفت آزادید . آنها خیال می کنند شما را در بند کرده اند ؛ فکر را نمی توان به بند کشید ؛عشق به میهن را نمی توان در اوین حبس کرد ؛ مرام مردان مبارز را نمی توان به خنجری ، کشت .

دلمان گرفته است ... دانشگاه علامه بدون شماها خالی ست حتی اگر سالانه 10000 دانشجوی جدید بپذیرد. دلمان به ازای هر نفس شما در آن سوی میله ها ، هزار بار می تپد .

دانشگاه علامه منتظر شماست . روزی که بازمی گردید ، نزدیک است .

 

این تویی در آن طرف ، پشت میله ها رها

این منم در این طرف پشت میله ها اسیر

دست خسته ی مرا مثل کودکی بگیر

با خودت مرا ببر خسته ام از این کویر

 

پ.ن 1: آقای قهوه چیان را فقط 3بار ملاقات کردم . اما این هم غنیمتی بود.

پ.ن2: دو تن از دیگر دوستانم به آن جلسه در کافی شاپ دعوت بودند اما نرفته بودند.

پ.ن3: هم مرگ بر جهان شما نیز بگذرد / هم رونق زمان شما نیز بگذرد

پ.ن4: خدایا! در آستانه این اعیاد نیکو ، بر قلب های پاک مادران رحم آور و فرزندانشان را به دامانشان بازگردان.

پ.ن5: اللهم فک کل اسیر...

 

 

 

 درباره : زبان سرخ مرا نشناختند که گفتند: "بخند و شاد باش! شاد!" مرا نشناختند که گفتند: "لب فروبند و به سری که درد نمی کند دستمال مبند..." من اما سرم درد می کرد! گفتم: " دیروز چاره ساز این سرپر درد یک پیشانی بند سبز بود و امروز جز با زبان سرخ نشاید..." گو هرچه بادا ، باد...! ---------------------------------------- پرستو مهاجر/ دانشجوی دانشگاه علامه طباطبایی ---------------------------------------------- این وبلاگ بر اساس قوانین جمهوری اسلامی ایران می باشد و تنها ، قصد انتقاد از اوضاع سیاسی-اجتماعی-اقتصادی ایران را دارد ؛ نه توهین به اشخاص حقیقی و حقوقی و نه براندازی(!) و دیگر توهمات پوچ اقتدارگرایان... ---------------------------------------- نویسنده ی وبلاگ هیچ مسئولیتی در قبال نظرات خوانندگان و همچنین مطالب منتشر شده در لینک ها نمی پذیرد.

پروفایل مدیر : پرستو مهاجر ایمیل مدیر وبلاگ

 

 

تماس با ما وبلاگ بسته ی شده ی من

 

امام حسین(ع) تا آزادی نامه ای برای دکتر شهید بهشتی امان از قهر قلم پوستر هتک حرمت به خدا... بوی خون سؤالات کنکور 89 لو رفت! آقای موسوی لطفاً رهبر ما شوید! بیانیه شماره 17 میرحسین شهدا زنده اند...

 

دردواره(۱٢) مقاله(۱۱) عکس(٦) شعر(٥) راه سبز امید(۳) جوابیه(٢) زندگی نامه(۱) طنز(۱) بیانیه(۱)

 

نوروز جستجوگر فارسی دهیو! لیست وبلاگ های تخصصی

 

 

 

با قدرت پرشین بلاگ